Birileri vardır...
Tanımazsın, hiç görmemişsindir bile...
Ama bilirsin vardır, nefes alıyordur... Hayata dair bişeyler yapıyordur, bulunduğu ortama değer katıyor ve etrafını güzelleştiriyordur...
Vardır, Yaşıyordur...
Ve birgün bir haber okursun...
Artık yoktur...
Hiç tanışmamış olmanın verdiği acı, artık onun olmadığını bilmenin hüznü ve güzelliklerin zamanla solacağını anlamanın acısı...
İyiki vardın, yapacak çok şeylerin vardı...
Rahmetle uyu...
Emek vermek ne güzel duygu...
Çabalamak...
Hayata dair iyi bir şeyler yapmak için uğraşmak...
ve aslında en güzeli bunları yapıp arkana yaslandığında sonucunu görmek...
Yaptıklarının boşa olmadığını görmenin verdiği haz öyle büyükki, hayatına katmaya çalıştığın anlamın vücut bulmuş hali gibi...
Bir de, ne kadar çabalarsan çabala, emek verirsen ver, olduramadıklarımız var...
Aslında, oldurduklarımızı görmek istemeyenler yüzünden bir adım ilerleyemeyişlerimiz...
Belki de, içimizde gereken emeği vermişliğimizin gönül rahatlığı ile bunu görmek istemeyenlere içimizden duyduğumuz kocaman sitemlerin içinde boğulmuşuzdur...
Tıpkı;
Alaca karanlıkta tüm fırtınalara rağmen kürek çekerken birden batan tekneyle beraber son bir kez de yüzerek kıyıya çıkmaya çalışırız...
Yüzeriz... yüzeriz... Işıklara doğru yüzeriz...
O ışıklar o kadar yakındırki, üç yada beş kulaç daha atsak kıyıya çıkacağızdır...
Yorguluk, hayal kırıklığı, adına ne denirse, o üç kulaç atılamaz ve boğuluruz...
Artık o kıyıda bekleyenler, emeğimizi görse de, bunun için büyük bir karşılama yapsada önemi yoktur...
Boğulmuşuzdur...
Geç kalınmışlık öyle bir his ki, sözler yetmez anlatamazsın...
Sadece dolmuş bir çift göz ve tebessümü yarım kalmış bir dudak çizgisiyle susarsın...
Yeni bir kıyafet için bayramı bekleyen çocuklar gibidir için,
Halbuki söz de verilmiştir, hatta gidip seçmişsindir...
Bayram sabahı uyanırsın...
Sonra başka bir bayram sabahı yine uyanırsın...
Sonra başka bir bayram...
ve bir gün bayramlar bitip içindeki çiçekler solduğunda seçtiğin elbiseyi karşında görürsün...
Ama artık sen onun için fazla büyümüşsündür ve o sana artık küçük kalmıştır...
İşte bilki, sen bana artık öylesin...
Bayramlar bitti
İçimde çiçekler soldu
Sen artık gözümde küçücük kaldın
Artık gelmesende olur...
