Küçücük şeyler...

 Ben kocaman dünyada küçücük bir nefesi olan küçük bir insanım...

Kendi küçük dünyamda kendimce mutluluk bulmaya çalışıyorum.

sabah uyanmak, sevdiklerime sarılmak, sevdiğim işi yapmak, sevdiğim yerlere gitmek,

her çevrenin bir kültürü her ekosistemin bir döngüsü var...

Bir çevreye girdiğinde kültürünü sevmiyorsan çıkacaksın, gittiğin yerin kültürünü bozmayacaksın

Boğaziçi üniversitesi o kadar liberal bir üniversiteki bu kültürü çok güzel oluşturdu ve koruyor...

ve gururluyumki korumak için herşeyi yaptı...

Küçücük bir nefesim var, ve bunu bana ormanlar, canımız ciğerimiz ormanlar veriyor...

İnsan olmak, sadece basitçe düzgünce yaşamayı gerektirirken, bu ne olduğunu bilmediğim varlıkların herşeye musallat olan iğrençliklerine diyecek birşeyim bulunmuyor... 

Kelimelerim tükeniyor...

Dilerim yanan her ağacın her yaprağının adedi, yanan yada yuvasını kaybeden her canlının vücudunda bulunan her tüy/kıl tanesi adedince eziyet çeke çeke...

boun

 Bir rektör, üniversitenin çehresini tamamen değiştirir.

Çok önemlidir.

Boğaziçi üniversitesini, "Boğaziçi" yapan -bana göre- verdiği eğitimden çok, bize sunduğu özgürlüklerin yanında hayata dair her alanda görüş kazandırmasıdır.

2000'li yılların başında ciddi özgürlük kısıtlamaları ile zorluklar yaşadığımız dönemlerden sonra çok kıymetli "Ayşe Soysal" ın rektör olması ile bu özgürlüklerimizi geri kazanmıştık. 

Bu yüzden üniversitenin geçmişten gelen değerlerini bilen ve bunları koruyacak ellere teslim edilmesi önemlidir diye düşünüyorum.

Ülkemizde de diğer ülkelerde olduğu gibi malesef provakatörler var ve buldukları en ufak çatlaktan içeri sızarak haklı tepkileri, toplum nezlinde haksız duruma düşürebiliyorlar. Provakatörlere fırsat vermemek gerekir.

Ders çalışırken zaten yeterince aşağı bakan arkadaşlarımız diğer zamanlarda özgürlüklerinin tadını çıkararak geleceklerine, önlerinde uzanan ufka doğru baksınlar...

Özgür bir ortamda "birey" olarak bir arada bulunan kişileri ayırıştırmaya başladığımızda; yıllar öncesinde bu kampüste "birey" olamadığımız, ötekileştirildiğimiz ve haksızlığa uğradığımız için eleştirdiğimiz dönemlere döneriz ki bunu istemiyor...

alışkanlık

 Alışkanlık o kadar güçlü bir duygu ki,

bırakmak zor geliyor.

alışkanlıklardan vazgeçmek korkutuyor...

bilineni bilinmeyene her daim tercih ediyoruz

oysaki bazen ufak bir cesaret hayatımıza baharlar getirebilecekken cesaret edemiyoruz

bazen birliktelikler sırtımızda kamburdur

alışkanlıktır

cesaretsizliğimizdir 

alıştığımızı severiz

oysaki sadece sırtımızdaki kambur

yüreğimizde yüktür...

Umut

 Hayata dair umutlar bizi sabahları sıcacık yataklardan kaldırır...

Umudumuz yüzümüze kocaman bir tebessüm kondurur 

taaa ki biri tebessümümüzü suratımızda soldurana 

herşeyi kursağımızda bırakana kadar...

Kayıp

Birileri vardır...

Tanımazsın, hiç görmemişsindir bile...

Ama bilirsin vardır, nefes alıyordur... Hayata dair bişeyler yapıyordur, bulunduğu ortama değer katıyor ve etrafını güzelleştiriyordur...

Vardır, Yaşıyordur...

Ve birgün bir haber okursun...

Artık yoktur...

Hiç tanışmamış olmanın verdiği acı, artık onun olmadığını bilmenin hüznü ve güzelliklerin zamanla solacağını anlamanın acısı...

İyiki vardın, yapacak çok şeylerin vardı...

Rahmetle uyu...

Tükenmişlik

Emek vermek ne güzel duygu...

Çabalamak...

Hayata dair iyi bir şeyler yapmak için uğraşmak...

ve aslında en güzeli bunları yapıp arkana yaslandığında sonucunu görmek...

Yaptıklarının boşa olmadığını görmenin verdiği haz öyle büyükki, hayatına katmaya çalıştığın anlamın vücut bulmuş hali gibi... 

Bir de, ne kadar çabalarsan çabala, emek verirsen ver, olduramadıklarımız var...

Aslında, oldurduklarımızı görmek istemeyenler yüzünden bir adım ilerleyemeyişlerimiz...

Belki de, içimizde gereken emeği vermişliğimizin gönül rahatlığı ile bunu görmek istemeyenlere içimizden duyduğumuz kocaman sitemlerin içinde boğulmuşuzdur...

Tıpkı;

Alaca karanlıkta tüm fırtınalara rağmen kürek çekerken birden batan tekneyle beraber son bir kez de yüzerek kıyıya çıkmaya çalışırız...

Yüzeriz... yüzeriz... Işıklara doğru yüzeriz...

O ışıklar o kadar yakındırki, üç yada beş kulaç daha atsak kıyıya çıkacağızdır...

Yorguluk, hayal kırıklığı, adına ne denirse, o üç kulaç atılamaz ve boğuluruz...

Artık o kıyıda bekleyenler, emeğimizi görse de, bunun için büyük bir karşılama yapsada önemi yoktur...

Boğulmuşuzdur...

Geç kalınmışlık

 Geç kalınmışlık öyle bir his ki, sözler yetmez anlatamazsın... 

Sadece dolmuş bir çift göz ve tebessümü yarım kalmış bir dudak çizgisiyle susarsın...

Yeni bir kıyafet için bayramı bekleyen çocuklar gibidir için,

Halbuki söz de verilmiştir, hatta gidip seçmişsindir...

Bayram sabahı uyanırsın... 

Sonra başka bir bayram sabahı yine uyanırsın...

Sonra başka bir bayram...

ve bir gün bayramlar bitip içindeki çiçekler solduğunda seçtiğin elbiseyi karşında görürsün...

Ama artık sen onun için fazla büyümüşsündür ve o sana artık küçük kalmıştır...

İşte bilki, sen bana artık öylesin...

Bayramlar bitti

İçimde çiçekler soldu

Sen artık gözümde küçücük kaldın

Artık gelmesende olur...