Korkmak

Korku ülkesinde düşüncelerinden kaçan bir küçük çocuk varmış. Kaçıyormuş düşüncelerinden, çünkü onlara yakalanırsa diline gelirlermiş istemsizce ve pat diye ağzından dökülü verirlermiş...

Aslında sadece küçük çocuğun basit düşünceleriymiş... Ama büyük insanlar her şeyden alındıkları için kızabilirlermiş...

Bunu söylerken bile önce korkuyu silmiş ve başlamış...

"Ülkesinde düşüncelerinden kaçan bir küçük çocuk varmış. kaçıyormuş düşüncelerinden çünkü onlara yakalanırsa diline gelirlermiş ve istemsizce ve pat diye ağzından dökülü verirlermiş...

Aslında sadece küçük çocuğun basit düşünceleriymiş... "

diye noktalamış, çünkü neden ve kimden korkutuğunu bilsinler istememiş...

Evimin İnsanları

Her yazıma aynı cümleyle başlıyordum genelde…. Kimse okumasa da belki bir gün okunur umuduyla…

Okunur mu bilinmez ama yazmak keyifli geliyor ve bir de sonu hep üç noktayla biten tamamlanamamış, tamamlanması için birilerinin hayallerine ihtiyaç duyan cümleler…

Hayat yolculuğuna tek başımıza çıkarız ve vakti geldiğinde de hayat arkadaşımızı seçip, onunla beraber yolumuza devam etmeye başlarız. Hayat yükünü çoğu zaman sırtımızdan alır alamadığı zamanlarda beraber sırtlanarak yükümüzü bizimle paylaşırız.

Hayat paylaşmaktır çünkü… her şeyi paylaşmak… hayatı, sevgiyi olduğu kadar derdi ve kederi de…

Paylaştıkça çoğalmak ve paylaştıkça güçlenmek…

Artık sevgimiz başta olmak üzere herşeyi paylaşacağımız daha kalabalık bir bütünüz, kısaca aileyiz…

Gözlerine baktığımda eridiğim yalnızca bir kişiyken, iki oldu, üç oldu… Kahkahasında boğulduğum gülüşüyle günümü aydınlatanlarım birken, iki oldu, üç oldu…

Hoşgeldiniz hayatıma...
İyiki geldiniz...